Zwyciężył projekt młodych architektów ze Studia Kwadrat z Gdyni.
– Często się tak dzieje, że w takich dużych konkursach wygrywa pracownia z danego regionu, bo one najlepiej czują klimat i charakter miejsca — mówi Jacek Droszcz, szef Studia Kwadrat. — My nie musieliśmy szukać informacji o okolicy, o Gdańsku, mieliśmy to wszystko w głowie, szczególne, że obok muzeum projektowaliśmy też osiedle mieszkaniowe…

(…) wśród tych ostatnich Ronnie Deelen, Holender mieszkający w Katowicach.
– Gdy zobaczyłem dworzec, to się w nim zakochałem — mówił. Niektórzy skandowali: PKP wandale! Zburzcie Sukiennice!

zburzcie holandię.



.….….….….….….…..
a na zdjęciu: PKP; ale chyba nie w katowicach, tylko w (okol.) Miasta Łodzi.
ale: z tamtych czasów – 1979 rok chyba.
brutalizm w Rzeźbie.
(do zakochania jeden krok.)

Ukazała się biografia Henryki Krzywonos

przypadkiem, z tragarzami.

.….….….….….….….….
i może dodam, bo ostatnio wielu mi mówi, iż trudno mnie zrozumieć: nie, nie jestem zwolennikiem gwizdania i Te pe – gdy ktoś coś mówi.
no, chyba że gomułka, 6stą godzinę.
(ale wtedy byłem za mały.)

Demokratyczni politycy nie lubią satyryków.
(Krzysztof Daukszewicz) – To zależy. Chociaż odczułem to w 2005 roku, kiedy do władzy doszła koalicja Prawa i Sprawiedliwości, Samoobrony i Ligi Polskich Rodzin. Miałem wtedy felietony w kilku stacjach radiowych – ze wszystkich zostałem wyrzucony. Partią, której nie interesowało, że ktoś się z niej śmieje był Sojusz Lewicy Demokratycznej. Oni swoje lody kręcili i nie zwracali na to uwagi – byli przyzwyczajeni, bo w czasach komunizmu też się z nich śmiali. W tym sensie przed 1989 rokiem było mi łatwiej, bo wtedy jak cenzor zatwierdził tekst – nikt inny się nie wtrącał. A teraz każdy redaktor ma coś do powiedzenia, a do tego dochodzą ich przełożeni. Po upadku komunizmu do pewnego momentu było w porządku. Później w telewizji zaczęli przed programem prosić o tekst. Jeśli coś im nie odpowiada, to mówią, że „nie pasuje do koncepcji programu”. Nie da się udowodnić, że to jest cenzura, ale oznacza jedno i to samo. Tylko jest dużo bardziej cwane.

(a w obrazku, rocznicowym – ulice wrocławia, kwiecień1981 rok. bez okazji.)

Niniejszym proponuję, aby tragiczną śmierć 96 osób w katastrofie pod Smoleńskiem uczcić przez wybudowanie hospicjum dziecięcego. Niech Krzyż niesiony przez chore dzieci i ich rodziny zjednoczy Polaków bez względu na przekonania…
Propozycja pomnika — blog s. Małgorzaty Chmielewskiej

(za facebookiem; gdzie napisałem, że to mi przypomina słynny wiersz bertolda brechta pt. „jak tkacze dywanów z Kujan-Bułak uczcili Lenina”; (niedostępny dziś po polsku chyba) ale i tak się nie przyjmie: tylko Pomnik = GODNY…
(min. 6 m.)

Był trzecim największym bankiem w Polsce. Teraz tonie w stratach. Dlaczego?
(…) Wyniki BPH niemile zaskoczyły analityków…

Według pomysłu „towarzystwa” kultura Poznania ma być:
– Po pierwsze, apolityczna i niekontrowersyjna, co oznacza: gładka i na tyle „wzniosła”, żeby nikogo nie drażniła, a mile łechtała samopoczucie. Najlepiej taka jak w obu teatrach muzycznych i filharmonii czy chórach, albo wśród browarowych rzeźb Mitoraja – żeby towarzystwo dobrze się czuło we własnym gronie. A dla ludu miejskiego zrobi się fajerwerki pod muzykę Chopina…
(…)
Tomasz Polak Zblatowane poznańskie elity i ich gładka kultura

co w kontexcie nadchodzącego tygodnia Fajerwerków; w tym – w Stoczni…

Ale to górna półka. A kto wspomni taką Hankę Brzostkównę, która ku aplauzowi warszawiaków wykonywała — całkiem naga — słynny „taniec z mufką”. W jednym z tych dwudziestu (!) Miniatur i Masek, teatrzyków, które przywódcy Państwa Podziemnego nazwali perfidną, antypolską robotą. Czemu całkiem cicho o tych rewiach — „Ząb, zupa, dąb”, „Cacko z dziurką”, „Moczmy nogi”, „Szał ciał” — na które bilety wyprzedawano dwa tygodnie naprzód. I o tym, że jak nadchodził Wielki Czwartek, to z dnia na dzień pieprzne scenki zamieniano na spektakl „W cieniu krzyża”. A przychodziła ta sama publiczność. I o tym, że gdy po Stalingradzie władze okupacyjne zażyczyły sobie w każdej rewii po jednym „skeczu antybolszewickim”, to takie skecze zjawiały się bez dnia spóźnienia.

.….….….….….….….….….…..

(…)
Holocaust nicujemy od lat, ale kto pamięta, że jednocześnie z akcją likwidacji warszawskiego getta Niemcy ogłosili konkurs na „sztukę antytyfusową”? Że do konkursu stanęło kilkanaście tekstów? Że wygrał utwór „Kwarantanna” Haliny Rapackiej? I że warszawski teatrzyk objeżdżał z tą sztuką Generalną Gubernię jak długa i szeroka i nakłaniał publiczność, by wydawała ukrywanych po strychach starozakonnych sąsiadów?
Wiesław Kot
Pazurem — Kolaboracja z metryką

.….….….….….….….….….…..
Konkurs na sztukę antytyfusową oraz Teatr Objazdowy Generalnego Gubernatorstwa…
.….….….….….….….….….…..

Wg relacji Marii Kaniewskiej, Rapacka nie żywiła specjalnych uczuć patriotycznych, była pazerna i egocentryczna, co miało zdecydować, że nie tylko wzięła udział w konkursie, ale jako jedyna autentycznie starała się o nagrodę…

.….….….….….….….….….…..
a była ona córką, a jakże: Wincentego Rapackiego. grała w kilku filmach; w tym – w „10% dla mnie”. niezły tytuł – i data (1933). i w Policmajstrze Tagiejew; wcześniej (1929).


.….….….….….….….….….…..

Jacek Trznadel (w wymienionej przeze mnie w przypisie książce) wyliczając osoby, które obok Polaków zasiadły 25 XI 1940 r. za stołem prezydialnym lwowskiej akademii ku czci Mickiewicza, wspomina także szefa NKWD Siergiejenkę, opatrując to komentarzem: „To tak jakby w Warszawie znaleźć się w prezydium obok szefa Gestapo”. Otóż szef warszawskiego gestapo polskich intelektualistów raczej wysyłał do KL Auschwitz, niż pojawiał się w ich towarzystwie na jakiejś wspólnej uroczystości i to jeszcze ku czci polskiego wieszcza…

Zastanawiam się, czy nie słuszniej byłoby porównywać politykę kulturalną okupanta sowieckiego we Lwowie i Wilnie z polityką kulturalną okupanta niemieckiego w Paryżu, zamiast utożsamiać poczynania Niemców w Warszawie z poczynaniami sowietów na naszych b. Kresach Wschodnich? Sowietom zależało na pozyskaniu miejscowych elit, tak samo jak Niemcom zależało na ich pozyskaniu w Paryżu, Brukseli czy Amsterdamie. Zarówno pod okupacją sowiecką ziem polskich, jak i pod okupacją niemiecką na zachodzie Europy funkcjonowały instytucje kulturalne, działały szkoły średnie i wyższe uczelnie. Niemcy organizowali wycieczki francuskich dziennikarzy i artystów do Berlina, sowieci — polskich naukowców wysłali ze Lwowa do Moskwy. Uczestniczący w tych wycieczkach Francuzi zasłużyli na miano kolaborantów, Polaków, którzy w takiej wycieczce wzięli udział (m.in. prof. Kazimierz Bartel, prof. Stanisław Kulczyński, Tadeusz Boy-Żeleński), wówczas za to nikt nie potępił. Ich wypowiedzi po powrocie, opublikowane w „Czerwonym Sztandarze” 27 IX 1940 r., pełne są godności.
Tomasz Szarota
Zaprzaniec, renegat, zdrajca

.….….….….….….….….….…..
i nie zapominajmy (jednak) o bpie Kaczmarku; skoro – krzyż.

Z drugiej strony sugerował, iż pogrom mógł zostać sprowokowany przez bliżej nieznanych „Żydów europejskich”…
(z wikipedii; ale zaraz ocenzurują…)

.….….….….….….….….….…..

– A jeden z kolaborantów dostał nawet czapkę od Stalina.
Kto?
– Tadeusz Wołowski. Aktor i autor. Wziął udział w szczególnie haniebnej imprezie. Niemcy ogłosili konkurs na sztukę w języku polskim, która miała wspierać ich hasło „Żydzi — wszy — tyfus plamisty”. Jedno z tych haseł propagandowych, które uzasadniały eksterminację. Na ten konkurs wpłynęło od polskich autorów ponad 40 prac. Pierwszą nagrodę dostała Halina Rapacka, z rodziny tych wielkich Rapackich. Zupełnie cyniczna osoba, baba łobuz, uciekła potem z Niemcami i nie zdążyliśmy jej ogolić. Tę sztukę wożono potem po Generalnej Guberni, grał ją bardzo zły teatr objazdowy. Drugą nagrodę wziął Tadeusz Wołowski. Znowu podobno żona Żydówka, ale czy trzeba było się chwytać aż tego konkursu? Otóż kończy się wojna, do Moskwy jedzie delegacja kultury polskiej wyrażać lojalność. Jest w niej Wołowski. Stalin ich przyjął. I Wołowski wrócił w futrzanej czapie. Zwaliśmy je czapkami monomacha. Z dobrego futra, olbrzymie kołpaki. Stalin miał taki zwyczaj. Takimi czapkami obdarowywał Polaków. Tak jak dawniej, w czasach tatarskich, lennik dostawał czapkę…
Malgorzata Szejnert
Sława i Infamia. rozm. z Bohdanem Korzeniewskim

.….….….….….….….….….…..
ale oczywiście później się okazało… jak zwykle: nic nie jest proste – i wszystko jest niepoznawalne – inaczej, niż doświadczeniem własnym…
.….….….….….….….….….…..
jest jeszcze Bodo i Reri; ale to juz raczej — poezja…
.….….….….….….….….….…..
i tak można; może nie długo – ale na pewno dłużej, niż sądzi (-liś-)my…
ale: po co? wszak wiadomo: tu, pod tym znakiem…